We begonnen de dag bij Paradiso, er werden geen optredens gegeven dus hierdoor kregen we de kans om achter de schermen mee te kijken en konden we de podia zien. We kregen een rondleiding door het gebouw. Als eerst werd er wat verteld over de geschiedenis van Paradiso. Er werd verteld over hoe Paradiso is ontstaan, het wordt namelijk de oude kerk genoemd. Dit omdat het gebouw in 1880 oorspronkelijk als een kerk werd gebouwd. Later werd dit verkocht aan de gemeente en belandde het uiteindelijk bij krakers in de jaren 60, die het hebben verbouwd tot Paradiso. Er zijn ongeveer 3 tot 4 programma’s per dag (Paradiso, z.d.).

Ook werden er een aantal nadelen van het oude gebouw verteld. Het gebouw is bijvoorbeeld niet geïsoleerd door warmte en geluid, dit is iets dat verbeterd moet worden in de toekomst. Het zorgt voor veel geluidsoverlast. Ook is er geen backstage bij het podium voor artiesten.

De rondleiding begon in de kleine zaal, hier kunnen 200 mensen in. Er werd verteld dat er vanaf 1968 veel punk werd gedraaid, en dat vanaf 1977 dance heel erg is toegenomen.

Vervolgens gingen we naar de grote zaal, hier passen 1500 mensen in. Het is 150 jaar geleden dat de attributen zijn gebouwd, dit is ook te zien. Er is 20 jaar later nog wel een balkon bij gekomen.

Een doel van Paradiso is om kleine artiesten steeds groter te maken en ze vinden het heel belangrijk dat ze hieraan kunnen bijdragen. Paradiso is flexibel met zalen omdat er meerdere opties zijn, zo kan de programmeur met de boeker afspreken welke zaal het beste is voor de artiest. Dit is bijvoorbeeld op basis van bezoekers van vorige concerten en hoe snel kaarten zijn verkocht.

Veel podia moeten wel 25 tot 30% van hun inkomsten uit subsidies halen, Paradiso doet het met maar 5%. De rest komt uit kaartverkoop, lidmaatschappen en baromzet. Tijdens corona kregen ze wel overheidssteun, maar normaal moeten ze zichzelf redden. Dat zorgt voor vrijheid, maar ook voor druk.

Joska kwam vertellen, zij is oud KE student. Ze vertelde dat ze na haar studie cultuur en marketing is gaan doen, zij richten zich vooral op netwerken bij cultuur marketeer. Zo is zij uiteindelijk bij Paradiso komen werken. Ze vertelde dat advertenties online makkelijk zijn om te tracken, dit zie je bijvoorbeeld door likes, of hoeveel mensen erop klikken. Een postercampagne is moeilijker, dit is wel iets wat Paradiso veel doet. Dingen die Paradiso doet om meer kaarten te verkopen zijn dingen op sociale media plaatsen over de artiest, posterreclames, fysieke reclame in de stad of mond op mond reclame, dus mensen aanspreken.

Toch proberen ze minder afhankelijk te worden van sociale media. Ze willen contact houden met hun publiek via e-mail, en zo hun eigen community blijven opbouwen.

Na veel uitleg konden we ook rondlopen, we konden op de podia staan en konden de kamers zien waar artiesten verblijven voor een optreden. Het was heel leuk om achter de schermen te kunnen kijken omdat dit iets is wat je natuurlijk niet vaak ziet.